Μάλιστα κύριε … – 2012

Μουσικοθεατρική παράσταση αφιερωμένη στο Γιώργο Ζαμπέτα

«Ο Ζαμπέτας είναι ένα θέμα που δεν κλείνεται μέσα σε λέξεις.»
« Ο Ζαμπέτας δεν κλειδώνεται μέσα στο χειρόγραφο , ακόμη και του πιο ταλαντούχου πεζογράφου . Ήταν ένας χείμαρρος . Εξυπνάδας πρωτίστως. Εξυπνάδας , που του επέτρεπε να βάλει στη θέση του από το πάλκο , όποιον , «ξύπνιο» επιχειρούσε να του μπει στο ρουθούνι. Κι όχι μόνο από το πάλκο αλλά και στη ζωή. Έπαιζε , τραγουδούσε , πείραζε τον κόσμο , αυτοσχεδίαζε , έπινε , βλαστημούσε , κορόιδευε. Ένας σοουμαν καταπληκτικός , που σε άφηνε άφωνο.»
Έτσι τον άφησα κι έτσι τον κράτησα μέσα μου. Με τις τελευταίες γλυκές κουβέντες του. Με το σφίξιμο του χεριού του στο μπράτσο μου. Και με το τραγούδι που έκλεισε – όπως κάθε βράδυ – το τελευταίο πρόγραμμά του.
Κατέβηκε αργά από το πάλκο, άφησε το μπουζούκι στο κάθισμα, χαλάρωσε ελαφρά τη γραβάτα, έβγαλε το μικρόφωνο από τη βάση κι αφού σχημάτισε με σιγανό βηματισμό όλο το ημικύκλιο της πίστας τραγουδώντας, ανέβηκε τα δυο σκαλοπάτια προς τα καμαρίνια καταχειροκροτούμενος, έκανε μια υπόκλιση, έστειλε φιλιά με τα δυο του χέρια και έφυγε από τη σκηνή, για πάντα, ενώ η ορχήστρα έπαιζε ακόμα τη μελωδία……………….
Θέλω τη καρδιά να σφίξω
Πέτρα πίσω μου να ρίξω
Και να φύγω
ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΥΡΙΕ!!!

ΠΑΤΗΣΤΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΟ ΗΧΗΤΙΚΟ
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

8 γυναίκες κατηγορούνται

Ρομπέρ Τομά

Σε μια επαρχιακή πόλη κάπου στη Γαλλία : 8 γυναίκες βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση να ανακαλύψουν το πτώμα του συζύγου της οικίας μέσα σε μια λίμνη αίματος στο κρεβάτι του. Υπηρετικό προσωπικό, γυναίκα, παιδιά, πεθερά, αδερφές, όλες έχουν κίνητρα για το φόνο, κάτι που δεν αποκαλύπτεται παρά μόνο μέσω του αλληλοσπαραγμού που προκαλούν οι μέθοδοι του Σέρλοκ Χολμς που επιβάλλει η μικρότερη κόρη. Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται : ποια είναι η δολοφόνος; Εγκλωβισμένες σ’ ένα αστικό περιβάλλον, από το οποίο φαίνεται να μην υπάρχει έξοδος διαφυγής, οι 8 γυναίκες αναζητούν το δράστη, για να βρεθούν – καταρχήν – αντιμέτωπες με το κουβάρι της δικής τους ζωής, μιας ζωής κτισμένης με αλλεπάλληλα μυστικά και ψέματα ! Προκειμένου να υπερασπιστεί καθεμία τον εαυτό της, στρέφεται ενάντια στο πρόσωπο για το οποίο κρύβει τη μεγαλύτερη χολή βγάζοντας στη φόρα ανομολόγητα μυστικά με καταιγιστικό ρυθμό. Κάθε γυναίκα έχει μια ιστορία να πει και τα δικά της μυστικά να κρύψει.

Οι τρεις Αχόρταγες – 2012

Βασίλης Αναστασιάδης

Οι τρεις αχόρταγες είναι ενα έργο του Βασίλη Αναστασιάδη όπου Τρεις αδελφές, ενώ περιμένουν πώς και πώς την ανάγνωση της διαθήκης του φρεσκοπεθαμένου θείου τους, μένουν έκπληκτες όταν πληροφορούνται ότι η διαθήκη θ’ ανοίξει μετά από ένα χρόνο και μάλιστα με πρωτοφανώς περίεργες συνθήκες… Ο “πολυπερπατημένος” μακαρίτης θείος τους θέλει και μετά το θάνατό του να παίξει λίγο μαζί τους, γιατί κι αυτές δεν ήταν και τόσο καλά κορίτσια… Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα πιο πολύ, όταν ο οικογενειακός τους φίλος, ο Γιαννάκης, έχει πάρει περίεργες και αναπάντεχα “κοψοχολιαστικές” εντολές… Και μάλιστα όχι από κάποιον ζωντανό, αλλά από κάποιον πεθαμένο!!!

Πλούτος

Αριστοφάνης

 

Η αγωνία του Χρεμύλου για την αποκατάσταση του γιου του τον οδηγεί στο μαντείο όπου η Πυθία του λέει να βγει στο δρόμο και τη λύση θα του τη δώσει αυτός που θα συναντήσει πρώτον. Ακολουθώντας τη συμβουλή του μαντείου,ο Χρεμύλος συναντά ένα γέρο, τυφλό και ρακένδυτο ο οποίος είναι ο Πλούτος. Τον φέρνει στο σπίτι του και μαζί με τον υπηρέτη του, Καρίωνα, προσπαθεί να τον πείσει να γιατρευτεί και να βρει το φως του, για να μπορεί να επιλέγει ο ίδιος τους τίμιους και ευσεβείς. Τελικά τον πείθει και τον πηγαίνει στον Ασκληπιό. Ο Πλούτος βρίσκει το φως του αλλά πηγαίνοντας, πλέον, μόνο στους τίμιους τα πράγματα αντιστρέφονται. Οι φτωχοί που γίνονται πλούσιοι αλλοτριώνονται και γίνονται όπως οι πρώην πλούσιοι, ενώ οι πρώην πλούσιοι «συνέρχονται» και ζητούν ελεημοσύνη. Κατά την εξέλιξη του έργου παρεμβάλλεται και η Φτώχεια που με το δικό της τρόπο προσπαθεί να πείσει για την αναγκαιότητα της ύπαρξης της.