Κυρία Μαργαρίτα

Μονόλογος του Ρομπέρτο Ατάϋντε

Πρόκειται για ένα σατιρικό έργο με θέμα την άδικη εξουσία σε όλες τις μορφές της, γι’ αυτό και πιο επίκαιρο παρά ποτέ. Δεν είναι τυχαίο ότι το υποκείμενο άσκησης αυτής της εξουσίας είναι μια δασκάλα, καθώς όλα είναι θέμα παιδείας.
Έργο βαθιά αντιεξουσιαστικό που αντιστρατεύεται τον άδικο λόγο της διεφθαρμένης εξουσίας, αφού θέλει την κυρία Μαργαρίτα να χρησιμοποιεί κάθε αθέμιτο μέσο, προκειμένου να δημιουργήσει φερέφωνα κι ανδράποδα. Απόλυτο εργαλείο υποταγής η γλώσσα που άλλοτε ντύνεται το επίσημο ένδυμά της και άλλοτε κυκλοφορεί στην μαθητική αίθουσα σαν τσούλα. Και μόνιμη επωδός η καταλυτική χρήση του ονόματός της ως συνώνυμο της εξουσίας. Εξάλλου η επανάληψη είναι η μήτηρ και της κακής μαθήσεως.
Η «Κυρία Μαργαρίτα» είναι στην ουσία, ένα συνονθύλευμα αυταρχικών προσωπικοτήτων που όμως σιγά-σιγά ξεχειλώνει, διαλύεται, ξεφεύγει από την πραγματικότητα, τρελαίνεται.

Δάφνες και πικροδάφνες

Δημήτρης Κεχαΐδης – Ελένη Χαβιαρά

Τέσσερις τοπικοί στυλοβάτες υποψηφίων βουλευτών μαζεύονται μια χειμωνιάτικη νύχτα, για να συζητήσουν για τις επερχόμενες εκλογές. Ο καθένας κρατά κρυμμένα μυστικά που θ’ αποκαλύψει την κατάλληλη στιγμή, ώστε να πλήξει τη σιγουριά των άλλων. Σ’ αυτή την εκρηκτική συνάντηση, οι τέσσερις αυτοί ισχυροί άντρες θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, θα ενστερνιστούν κάθε ιδεολογία και θα αξιοποιήσουν κάθε πληροφορία, προκειμένου να πετύχουν τους ιδιοτελείς πολιτικούς στόχους τους. Και βέβαια, μεγάλη πρωταγωνίστρια, μια γυναίκα, που αν και μονίμως απούσα, δρομολογεί τις εξελίξεις
¨Ένα θεατρικό αριστούργημα. Μια σπαρταριστή σάτιρα των πολιτικών ηθών. Μια καυστική σάτιρα της πολιτικής μαγειρικής των κατωτέρων παραγόντων της επαρχίας. Ένα θαυμάσιο έργο.
Ανέβηκε για πρώτη φορά από το ΄΄ Θέατρο Τέχνης ΄΄ τον Οκτώβρη του 1979 σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.

Παπαδιαμάντης Δωδεκαήμερος

Θεατρικό Εργαστήρι “Επί Σταγών”

…Nα πού βρίσκεται η αληθινή μαγεία του Παπαδιαμάντη. Δε ζητά να τεντώσει τα νεύρα μας, να σείσει πύργους και να επικαλεστεί τέρατα. Οι νύχτες του, ελαφρές σαν το γιασεμί, ακόμη κι όταν περιέχουν τρικυμίες, πέφτουν επάνω στην ψυχή μας σαν μεγάλες πεταλούδες που αλλάζουν ολοένα θέση, αφήνοντας μια στιγμή να δούμε στα διάκενα τη χρυσή παραλία όπου θα μπορούσαμε να ‘χαμε περπατήσει χωρίς βάρος, χωρίς αμαρτία. Είναι εκεί που βρίσκεται το μεγάλο μυστικό, αυτό το “θα μπορούσαμε” είναι ο οίακας που δε γίνεται να γυρίσει, μόνο μας αφήνει με το χέρι μετέωρο ανάμεσα πίκρα και γοητεία, προσδοκώμενο και άφταστο. “Σα να ‘χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμο”…
Απόσπασμα από το βιβλίο του Οδυσσέα Ελύτη “Η Μαγεία του Παπαδιαμάντη”
Φίλες και φίλοι μας ,
Όποιος γνωρίσει τον κυρ – Αλέξανδρο και ταξιδέψει με την πένα του στ΄ όμορφο Αιγαιοπελαγίτικο νησί του, μυρωδιές από ελαφρύ γιασεμί, απ΄ αφρισμένη θάλασσα, από γλυκιά Ελλάδα θα τυλίξουν την καρδιά του.
Πως εμείς στο Θεατρικό Εργαστήρι να αντισταθούμε σ΄ αυτή τη μαγεία; Παλιά και νέα πρόσωπα σε μια παρέα που συνεχώς πληθαίνει σμίξαν το μεράκι τους και τον πόθο τους για όμορφα πράγματα και ετοιμάζουν για όλους σας ένα αφιέρωμα στον κορυφαίο λογοτέχνη μας, μαγεμένοι απ΄ το μεγαλείο του.

Ο Σέντζας

Παντελής Χορν

Ο Σέντζα.ς υπήρξε το έργο της προτίμησης του ίδιου του συγγραφέα .Παίχτηκε στη σκηνή του θεάτρου Κεντρικόν, στις 22 Μαΐου 1925. Ο Σέντζας είναι κωμωδία χαρακτήρα. Δέκα πρόσωπα πλαισιώνουν τον Σέντζα, δέκα ρόλοι μοιρασμένοι με γεωμετρική συμμετρία.
Ο Πραματευτής, διεφθαρμένος και ερωτύλος, είναι το αρνητικό είδωλο του Σέντζα: αν και ικανός, δηλώνει ανίκανος, επιδιώκοντας κι αυτός ένα φαίνεσθαι αντίθετο από το είναι του. Μόνο που το προσωπείο που επέλεξε ο Πραματευτής δεν είναι παρά η αναπόδραστη πραγματικότητα του Σέντζα. Έτσι, η συνάντηση των δύο προσώπων είναι , ουσιαστικά, η συνάντηση του ήρωα με τον εαυτό του.
Η Μαρίτσα, το ερωτικό αντικείμενο του Σέντζα. Αποδεικνύεται το θετικότερο πρόσωπο στο σύνολο της διανομής καθώς είναι η μόνη που δε φέρει προσωπείο.
Με μόνη εξαίρεση τη Μαρίτσα όλοι και όλες στον Σέντζα είναι πρόσωπα με μάσκα. Διακρίνουμε μια πρώτη ομάδα τεσσάρων γυναικείων προσώπων. Κοινή τους επιθυμία η προσέγγιση του ποθητού Σέντζα. Κοινά τους γνωρίσματα ο έντονος ερωτισμός , η ζήλια, η απληστία, η λαγνεία, η προσοχή στη διατήρηση των προσχημάτων. 
Τέσσερα ανδρικά πρόσωπα αποτελούν την άλλη ομάδα. Κοινά στοιχεία τους η πονηριά, η υστεροβουλία, η ιδιοτέλεια, η διαφθορά, η υποταγή στη διαβρωτική δύναμη του χρήματος. Γνωρίζοντας τις εκατέρωθεν ατασθαλίες, βρίσκονται σε σχέση αμοιβαίας αλληλεξάρτησης. Ο Πρόεδρος της κοινότητας, ο ( ανέντιμος ) Ταμίας, ο ( αγράμματος ) Δάσκαλος και ο ( αστοιχείωτος ) Γιατρός αποτελούν τον ανδρικό κόσμο του Σέντζα.
Τα πρόσωπα αυτά εκπροσωπούν τους δύο κόσμους με τους οποίους συγκρούεται ο Σέντζας. Ο Σέντζας θα συγκρουστεί με το διεφθαρμένο αντρικό κόσμο, εκπρόσωπο του κοινωνικού περίγυρου, και με τον αισθησιακό, ερωτικό, γυναικείο κόσμο. 
Ο Σέντζας φέρει προσωπείο. Η στέρησή του, που δηλώνεται από το ίδιο το όνομά του ( senza στα ιταλικά σημαίνει « άνευ» ) τον οδηγεί σε μια πλαστή πραγματικότητα, που του προσφέρει την υπεροχή και το μεγαλείο στον τομέα του έρωτα. Το προσωπείο για τον Σέντζα αποτελεί πραγματοποίησης του ονείρου. Στόχος της μάσκας δεν είναι τόσο η εξαπάτηση του Άλλου, όσο η εξαπάτηση του Εαυτού. Η μεγαλύτερη σύγκρουση του Σέντζα είναι ο εσωτερικός του διχασμός ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα από την οποία δε θέλει να αποδράσει αλλά να την μετατρέψει. Το προσωπείο του δε παγιδεύει κανένα παρά μόνο τον ίδιο.                                                                                                                                          Έτσι λοιπόν, ένας πλούσιος τραπεζίτης ονόματι Σέντζας εγκαταλείπει το αστικό περιβάλλον της Κωνσταντινούπολης και επιστρέφει στο νησιώτικο τρόπο καταγωγής του. Με τη δύναμη του χρήματος και του γοητευτικού παρουσιαστικού που διαθέτει θα προσπαθήσει από τη μια να κρύψει την πραγματική αιτία χωρισμού από τη γυναίκα του από την άλλη να δημιουργήσει μια πλαστή πραγματικότητα αποκαλύπτοντας τελικά τη σαπίλα της κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας.
Θα τα καταφέρει; Η συνέχεια επί της σκηνής.

 

Το όνειρο του Δωδεκάμερου

Γιώργος Θεοτοκάς

Όταν στον ουρανό κοιμούνται οι άγγελοι και οι άνθρωποι στη γη, από τα έγκατα του κόσμου ξεπηδούν τα σκοτεινά ξωτικά. Με μαγγανιές, γητειές, συνεργίες δαιμονικές και αρχηγό τους τον Μαντρακούκο, θα φέρουν τα πάνω κάτω στο ήσυχο μικρό χωριό.
Ποια είναι η πιο όμορφη σε τούτο το χωριό και σ’άλλα δέκα γύρω;
Σε ποια πρέπουν χρυσαφικά και φουστάνια και μεταξωτά;
Στη Μαλάμω ή στην Πλούμπω;
Ποια θα κερδίσει το θησαυρό με πονηριά και ποια θα βρεθεί αιχμάλωτη στων καλικαντζάρων τη φωτιά;
Το «Όνειρο του Δωδεκάμερου» θα ζωντανέψει το Θεατρικό Εργαστήρι Επί Σταγών και οι ήρωές του, άγγελοι, δαίμονες, κακές μητριές, όμορφα κορίτσια, μυλωνάδες και καλικαντζαράκια, θα υφάνουν τα πρωινά σας όνειρα…