΄΄ Καλέ μου κόκκινε κύριε μη με κοροϊδεύεις. Ποια ζεστασιά; Κοίτα τα ποδαράκια μου΄΄
Σε μια φορτισμένη συγκινησιακά αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου Καλαμπάκας μαθητές Δημοτικού και Γυμνασίου μέλη της Θεατρικής ομάδας ΄΄ Επί Σταγών ΄΄ απέδωσαν με καταπληκτικό τρόπο το γνωστό σε όλους παραμύθι. Μέσα σε ένα ξεχωριστό σκηνικό γέμισαν με μηνύματα τους θεατές αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά σε μας τους μεγάλους ότι τον κόσμο αυτό που πεισματικά καταστρέφουμε, τον δανειστήκαμε για λίγο από τα παιδιά μας.
Ένα τζάμι παραθύρου χώριζε δυο διαμετρικά αντίθετους κόσμους.  Ένα κόσμο φορτωμένο με Χριστουγεννιάτικες έγνοιες, κι ένα άλλο κόσμο  φτωχό παραμελημένο που δυστυχώς δεν μας κάνει πια εντύπωση. Ένα μικρό κοριτσάκι που σε μια άλλη εποχή  για να ζεσταθεί χρησιμοποιούσε τα σπίρτα της, έφερνε σημερινές εικόνες μπροστά μας που παιδιά σε όλο τον κόσμο δεν υποφέρουν μόνο από συμφορές στη φύση , αλλά κυρίως από ανθρώπους και εξουσίες.
Σκηνικό των ημερών μας που η γιαγιά με εκφραστικότατο τρόπο μας το μετέδωσε:
΄΄ Γέμισε, παιδιά μου, η Χριστουγεννιάτικη φάτνη. Γέμισε με καλοπέραση, λαμπιόνια, ωραία λόγια, ψεύτικες αγάπες, αδιαφορία. Κι όλοι τους μέσα στου Χριστού τη φάτνη. Χώρεσαν αυτοί και δε χωράει τώρα ο Θεός. Ακούστε! … τα γιορτινά τους όνειρα μια μουσική τα συνοδεύει. Είναι ο πλανόδιος αοιδός που με τις νότες του κεντά τα πάθια των ανθρώπων. Δέστε, το κοριτσάκι μας κούρνιασε στην άκρη αυτής της ψεύτικης φάντης και συνεχίζει να διαλαλεί το εμπόρευμά του ..  ΄΄
Σπίρτα, Σπίρτα!!