Όταν στον ουρανό κοιμούνται οι άγγελοι και οι άνθρωποι στη γη, από τα έγκατα του κόσμου ξεπηδούν τα σκοτεινά ξωτικά. Με μαγγανιές, γητειές, συνεργίες δαιμονικές και αρχηγό τους τον Μαντρακούκο, θα φέρουν τα πάνω κάτω στο ήσυχο μικρό χωριό.
Παγανά , τσιλικροτά, καρκατζέλια, ζούζουλα,  κάηδες, καλισπούδηδες, ξώπαρτοι χρυσαφεντάδες.

- Βασίλισσα θα σε κάμουμε της Καλικατζαριάς. Θα σε πάρουμε μαζί μας , κορόνα στο κεφάλι μας
Και όλο τούτο το καλικαντζαροθέμι  να τρέχει πια να σκοτώνεται , να σε υπηρετεί.

Ταχτιρλί! Ώχου γλέντια! Γλέντια με τη Βασίλισσα! Γλέντια και χαρές! Γλέντια και ζαφέτια!

- Μαθετέ το λοιπόν από μένα την άμαθη πως για να βγει η Βασίλισσα να παίξει με το λαό της πρέπει να φορεί γούνα, Κι ίντα γούνα!

- Η ζήλια μου. Με ζαλίζει και με συνεπαίρνει. Με κατέχει ολόκορμη. Τη νιώθω σ΄όλο μου το πετσί. Την αγαπώ τη ζήλια μου, δε θέλω να τη χωριστώ. Με πονεί μα τη χαίρομαι. Δε τη χορταίνω