Στην ερημιά της αλβανικής νύχτας στις χαράδρες και στα απόρθητα βουνά, οι σκιές των απλών φαντάρων και τσολιάδων πλανιούνται ακόμα με την ψυχή πάντα όρθια όπως τότε στο κάλεσμα της πατρίδας. Ακόμη αντηχούν οι ιαχές θριάμβου αλλά και οι κραυγές του πόνου και της φρίκης. Παντού πρόχειροι τάφοι, χωρίς σταυρό, με σβησμένο όνομα. Όμως λήθη και δόξα δε συνυπάρχουν. Δεν υπάρχει λήθη για τους χθεσινούς ήρωες.
Με τις Μαρτυρίες που συγκεντρώσαμε έχουμε σκοπό να βάλουμε ένα σταυρό σε όλους εκείνους που διάβηκαν το κατώφλι ης αιωνιότητας.
Χάρη σε εκείνους που ο θρύλος του Σαράντα ζει και δεν έχει τέλος.

... Σαν φαντάσματα ξεπρόβαλαν μέσα απ' τα χαρακώματα, μαυρισμένοι απ' την φωτιά και ματωμένοι απ' το καυτό ατσάλι που ΄στελνε απανωτά ο εχθρός, οι πολυβολητές μας, ορθώνονταν σαν γίγαντες μυθικοί κι' άρχιζαν το χορό του θανάτου με τα "Χότσκις" τους.
Κρεάτινες μάζες είχαν στρώσει τις δώθε πλαγιές τού 717 και τον αυχένα 717 και 731. Μετά από κάθε τέτοια αποτυχία άρχιζε το πυροβολικό τους με μεγαλύτερη μανία. Κανείς δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι ζούσαν άνθρωποι στο 731. Ζούσαν όμως και περίμεναν να περάσει η μπόρα για να ξαναρχίσουν το θέρισμα των "κοκορόφτερων".
Δεν ήσαν όμως κι' άτρωτοι. Οι απώλειες ήταν τεράστιες σε νεκρούς, τραυματίες και τρελούς! Ναι, τρελούς! Ήταν τόση ή φρίκη, τέτοια η κόλαση, τόσο απαίσιος ο χορός τού θανάτου, τού θανάτου πού με τα εργαλεία του - τη φωτιά και το πυρωμένο σίδερο - ξέσχιζε σάρκες και σκορπούσε ανθρώπινα μέλη, πού - στο ίδωμά τους - το φτωχό ανθρώπινο μυαλό δεν άντεχε. Δεν ερχόταν από φόβο η τρέλα, αλλά από την ανείπωτη φρίκη...

Το 5ο Σύνταγμα Πεζικού πρωτοσυστάθηκε στην Πάτρα το 1877 και συμμετείχε στον Ατυχή Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897.
Το 1904 ορίστηκε έδρα του 5ου Συντάγματος η πόλη των Τρικάλων και από τότε συνδέεται στενά με την περιοχή.
Κατά τις επιθετικές επιχειρήσεις του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου συμμετείχε στην κύρια και αποφασιστική μάχη των Στενών του Σαρανταπόρου, στη Μάχη των Γιαννιτσών και εισήλθε θριαμβευτικά στην πόλη της Θεσσαλονίκης ως εμπροσθοφυλακή της 1ης Μεραρχίας συνοδεύοντας τον Αρχιστράτηγο διάδοχο Κων/νο.
Κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο έλαβε μέρος στη φονικότατη μάχη του Λαχανά, καθώς και στις μάχες που επακολούθησαν και έφτασε προελαύνοντας μέχρι τα Στενά της Κρέσνας και τη Τζουμαγιά, συμβάλλοντας στη νίκη των Ελληνικών όπλων. Μετά τη συνθήκη ειρήνης του Βουκουρεστίου επέστρεψε στα Τρίκαλα στις 24 Νοε 1913.
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πήρε μέρος στη μάχη του Σκρά, όπου διακρίθηκε για τον ηρωισμό και την αυτοθυσία του.
Στις επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία έλαβε μέρος σε μεγάλο αριθμό μαχών κατά τη διάρκεια της προέλασης προς τον Σαγγάριο.
Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41, το 5ο Σύνταγμα Τρικάλων υπήρξε βασικός συντελεστής του έπους της Πίνδου. Συμμετείχε σε νικηφόρες μάχες στο Γράμμο, την Κόνιτσα και την Κλεισούρα, με αποκορύφωμα την απόκρουση της εαρινής επίθεσης των Ιταλών στη μάχη του υψώματος 731, επανδρωμένο κυρίως από Αξκούς και Οπλίτες της Περιοχής Τρικάλων και Καρδίτσας. Μάχη κατά την οποία οι άνδρες του πολέμησαν γενναία, με άφθαστο ηρωισμό κι έγραψαν στα βορειοηπειρωτικά βουνά, σελίδες δόξας και μεγαλείου.
Στις αρχές Μαΐου 1941 μετά την είσοδο των Γερμανών και τη συνθηκολόγηση της Ελλάδος το Σύνταγμα διαλύθηκε. Κατά τον εξάμηνο νικηφόρο αγώνα του είχε ως τις 15 Μαρτίου 1941, 90 αξιωματικούς και 2.600 οπλίτες εκτός μάχης (νεκροί, τραυματίες, εξαφανισθέντες και θανόντες από αρρώστιες).
Η Σημαία του ηρωικού Συντάγματος μετά τη διάλυση του, μεταφέρθηκε στα Τρίκαλα και διασώθηκε στα δύσκολα χρόνια της κατοχής, από τον Στρατιώτη του 5ου Συντάγματος Νικόλαο Λεοντάρη, με περιπετειώδη τρόπο και με κίνδυνο της ζωής του. Στα τέλη Μαρτίου του 1945 ο Νικόλαος Λεοντάρης ενημέρωσε το Δκτή του 119 Τάγματος Εθνοφυλακής για την ένδοξη Σημαία του 5ου Συντάγματος, την οποία και παρέδωσε σε επίσημη τελετή στις 21 Μαίου 1945. Για την πράξη του αυτή τιμήθηκε με το Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων.


Προσέλευση Πολεμικής Σημαίας 5ου Συντάγματος Πεζικού


Η συμβολή του Θεατρικού Εργαστηρίου  "Επί Σταγών"

Της ΜΑΡΙΑΣ ΜΠΑΣΑΚΑΡΗ - ΝΑΝΗ, Φιλολόγου

Το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου η Ιερά Μητρόπολις Σταγών και Μετεώρων σε συνεργασία ΅ε τον Δήμο Καλαμπάκας πραγματοποίησε εορταστική εκδήλωση για την εθνική επέτειο του Έπους του 1940 ΅ε τη συμβολή του Θεατρικού Εργαστηρίου "Επί Σταγών". Όσοι την παρακολουθήσαμε ζήσαμε στιγμές εθνικής έπαρσης και πατριωτικού ΅μεγαλείου.
Ευχαριστούμε την Ιερά Μητρόπολη και τον Δήμο Καλαμπάκας για την έμπνευση και την άρτια οργάνωση.
Στην επιτυχία της εκδήλωσης τον πρώτο ρόλο διαδραμάτισε το Θεατρικό Εργαστήρι "Επί Σταγών". Η καλλιτεχνική αυτή ομάδα αποτελούμενη από ευαίσθητους ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες της πόλης ΅ας, κατάφερε να ΅ας ΅μεταφέρει σε μέρες λαμπρής ιστορικής σημασίας και να ανασύρει μνήμες που δεν πρέπει να χαθούν.
Τα κείμενα αποδόθηκαν ΅ε ζωντάνια και έμπειρη θεατρικότητα. Η ΅μουσική επιτυχώς επιλεγμένη, τα τραγούδια ερμηνεύτηκαν ΅ε παλμό, αίσθημα και χάρη.
Θα ήθελα να εκφράσω τη χαρά ΅ου και την εκτίμηση για όλα τα ΅έλη του Θεατρικού Εργαστηρίου που και σε παρόμοιες άλλες εκδηλώσεις πετυχαίνουν αποτελέσματα άριστα. Πεποίθησή ΅ου είναι ότι τέτοια επιτυχία προϋποθέτει έντονη προσπάθεια, πολύωρη προετοιμασία, ανιδιοτελείς θυσίες, πνεύμα συνεργασίας, σύμπνοια, ενθουσιασμό και καρδιά. Καταθέτουν φιλότιμα τις σκηνοθετικές, υποκριτικές, μουσικές, ενδυματολογικές, τεχνικές και λοιπές ικανότητές τους, τα "τάλαντά" τους.
Τα κείμενα στη συγκεκριμένη εκδήλωση είτε επιλεγμένα είτε προσωπικής έμπνευσης, ήταν στερευμένα για επίκαιρο εθνικό προβληματισμό, τόσο απαραίτητο σήμερα.
Μας ξεκίνησαν χρονικά από το βαθύ πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940, όταν η ιστορία ΅ας εκφράστηκε ΅ε το ΅μεγαλειώδες "ΟΧΙ", που δόνησε την Ελληνική ψυχή και στη συνέχεια ΅ας ταξίδεψαν ΅ε τα  τραίνα, από τα οποία οι ενθουσιασμένοι φαντάροι ΅ας αποχαιρετούσαν τα εξίσου ενθουσιώδη πλήθη. "Ίτε παίδες Ελλήνων…".
Το βράδυ έφθασαν στο σιδηροδρομικό σταθμό Καλαμπάκας τα πρώτα τραίνα. Από την πόλη ΅ας άρχισε η μαρτυρική πεζοπορία προς την Πίνδο μέσα στην παγωμένη νύχτα. Δεν γύρισαν όλοι ΅ε το τραίνο της επιστροφής. Τους κράτησε η Πατρίδα ΅ας και τους πρόσθεσε στο πάνθεο των ηρώων.
Η μεγάλη Μάνα ΅ας, η Παναγία, η πληγωμένη της Τήνου, παρακολουθούσε και καθοδηγούσε πάνω από τις χιονισμένες βουνοκορφές των όμορφων σκηνικών, Σκέπη και υπέρμαχος Στρατηγός του Γένους ΅ας και αντίληψη στην καθημερινή ΅ας ζωή.
Ευχαριστούμε το "Επί Σταγών" και ευχόμαστε να πρωτοπορούν τα ΅έλη του σε έργα που συντηρούν την Εθνική ΅ας οντότητα. Να εξακολουθούν να ΅ας ΅μεταγγίζουν νάματα  ζωής από τη ΅μεγάλη δεξαμενή των εθνικών ΅ας παραδόσεων και να προωθούν γενικότερα τον διαχρονικό ελληνικό πολιτισμό σε όλες του τις εκφάνσεις.
Το επιστέγασμα ήταν η έλευση της Σημαίας του 5ου ηρωικού Συντάγματος πεζικού που ως ιερό κειμήλιο φυλάσσεται ΅ε ευλάβεια στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ) Τρικάλων.
Στην παρουσία του Ιερού Συμβόλου η καρδιά συντρίβεται, τα γόνατα λυγίζουν, η ψυχή ανυψώνεται, λυγμοί μέσα στην άκρα σιωπή.
Το τιμητικό άγημα την κρατεί απέναντί ΅ας. Τη θωπεύουμε ΅ε το βλέμμα. Όρθιοι ακούμε την μεγάλη ιστορία της: Πήρε το βάπτισμα στον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Γνώρισε τη δόξα των Βαλκανικών πολέμων του 1912-13 και την πίκρα της Μικρασιατικής συμφοράς το 1923. Ανέβηκε το 1940 στην Πίνδο και το 1941 στην Αλβανία, στο θρυλικό ύψωμα 731...
Από τα ύψη της μεγαλοσύνης της η Σημαία αγκαλιάζει στοργικά τα τιμημένα οστά των νεκρών που, σκορπισμένα 75 χρόνια, περιμένουν την περισυλλογή και τον ενταφιασμό τους.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015 στην εφημερίδα ΄΄ ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ ΄΄