Η Ποντικοπαγίδα

Αγκάθα Κρίστι

Το Θεατρικό Εργαστήρι «Επί Σταγών» στέκεται με θαυμασμό μπροστά στο ξεχωριστό θεατρικό έργο της Αγκάθα Κρίστι « Η Ποντικοπαγίδα» και το ανεβάζει με απόλυτο σεβασμό το μακροβιότερο έργο στην ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου, καθώς παίζεται συνεχώς στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου από τις 25 Νοεμβρίου 1952 έως σήμερα.
Οκτώ άνθρωποι -πέντε άνδρες και τρεις γυναίκες- συγκεντρώνονται σε μια εξοχική πανσιόν, στο «Monskwell Manor», που το διευθύνει ένα νεαρό ζευγάρι, η Μόλυ και ο Τζάιλς Ράλστον.
Λίγες μέρες ψυχικής ηρεμίας και ξεγνοιασιάς τους περιμένουν… Τουλάχιστον, έτσι πιστεύουν όλοι. Γρήγορα, όμως, θα διαπιστώσουν πως ανάμεσά τους έχει παρεισφρήσει κι ένας στυγερός δολοφόνος, που έχει ήδη σκοτώσει κάποιον στο Λονδίνο. Η κυρία Λάιον ήταν το πρώτο του θύμα. Και τώρα, αυτή κιόλας τη στιγμή, ο άνθρωπος αυτός, αργά και μεθοδικά, προετοιμάζει ένα δεύτερο… Ίσως και έναν τρίτο φόνο, με την απαράμιλλη ικανότητα του ανθρώπου που η ξεχωριστή ευφυΐα του κατευθύνεται από μια νοσηρή τάση εκδίκησης.
Το χιόνι, που πέφτει ακατάπαυστα ολόγυρα απ’ την πανσιόν, δημιουργεί γύρω απ’ τα εγκλωβισμένα πρόσωπα έναν αδιαπέραστο κλοιό, που ευνοεί θαυμάσια τα σκοτεινά του σχέδια. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. 0 αστυνόμος Τρότερ θα δοκιμάσει ένα σωρό έξυπνα τεχνάσματα προκειμένου να παγιδεύσει τον δολοφόνο, μα ο σατανικός αυτός άνθρωπος ξέρει να ξεγλιστρά… Το μακάβριο μοτίβο, τα «Τρία τυφλά ποντικάκια», θα συνοδεύει αδιάκοπα, σαν εφιαλτική υπόκρουση, το σκηνικό του τρόμου!
Πού θα σταματήσει το κακό και ποιο είναι το χέρι που σκορπίζει τον θάνατο; Ποιο απ’ όλα τα πρόσωπα δεν είναι αυτό που διατείνεται, αλλά η σκοτεινή αφετηρία του κακού;

Πατήστε πάνω στο εικονίδιο για να δείτε ένα μικρό απόσπασμα από το έργο

Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού

Ντάριο Φο

« Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού»
Μια εκπληκτική κωμωδία του μεγάλου Ιταλού Νομπελίστα συγγραφέα-ηθοποιού Ντάριο Φο, μια ανελέητη σάτιρα κατά της εξουσίας με το γνωστό τρελό χιούμορ του Φο, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο!
Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού, βασίζεται στα αληθινά περιστατικά γύρω από το μυστηριώδη θάνατο του Giuseppe Pinelli, ενός ιταλού αναρχικού, που κατηγορήθηκε για την τοποθέτηση βόμβας στην αγροτική τράπεζα. Ο θάνατος του Pinelli προκλήθηκε, σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές, έπειτα από πτώση από το παράθυρο του αστυνομικού τμήματος. Πρόκειται για μια αμφιλεγόμενη υπόθεση που ταλάνισε την ιταλική κοινή γνώμη.
Ένας τρελός για δέσιμο, ειδικός στις μεταμφιέσεις, διεισδύει στα γραφεία της κεντρικής Ασφάλειας, μεταμφιεσμένος σε ανώτατο ανακριτή του Υπουργείου Δικαιοσύνης, για να διαλευκάνει την υπόθεση της «αυτοκτονίας» ενός αναρχικού που έπεσε από τον 4ο όροφο της Ασφάλειας κατά τη διάρκεια της ανάκρισης. Κι από δω αρχίζει το.. γέλιο! Τρομοκρατημένοι οι μπάτσοι γίνονται έρμαια στην εξυπνάδα και στη φαντασία του τρελού, πέφτουν σε όλες τις παγίδες που τους στήνει, οι αντιφάσεις και τα ψέματα πάνε σύννεφο και από άγριοι και βλοσυροί, μεταμορφώνονται σιγά-σιγά σε κάτι αξιοθρήνητα ανθρωπάκια, που δέρνονται μεταξύ τους, είναι έτοιμοι να πηδήξουν κι αυτοί απ’ το παράθυρο, τραγουδάνε, εκλιπαρούν τον τρελό για έλεος και… η κατηφόρα δεν έχει τέλος! Μέσα σε δύο ώρες η κεντρική Ασφάλεια γίνεται μπάχαλο!
Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού. Κανείς δεν είναι έτοιμος για αυτό που τον περιμένει…

Ξύπνα Βασίλη

Δημήτρης Ψαθάς

Ο πιο μεγάλος κίνδυνος είναι να χαρακτηριστεί η κωμωδία τούτη πολιτική, γραμμένη με ορισμένο στόχο για να εξυπηρετήσει ας πούμε, ή να επικρίνει κάποια ιδεολογία. Δεν έχει κανένα τέτοιο σκοπό η κωμωδία. Ο συγγραφέας θέλησε να πάει πέρα από τις ιδεολογίες, να ψάξει πίσω από αυτές, τους ίδιους τους ανθρώπους, να γράψει μια κωμωδία της ζωής, ανθρώπινη, με όλο το δραματικό υπόστρωμά της.
Δεν ξέρω αν το πέτυχα εντελώς, ή λίγο ή καθόλου. Εκείνο, όμως, που ξέρω σίγουρα είναι ότι εξάντλησα όλες τις δυνάμεις γύρω από ένα θέμα που μ΄ απασχολούσε από χρόνια και χρειάστηκε δουλειά απείρως περισσότερη απ΄ όση χρειάστηκαν άλλα έργα μου μέχρι τώρα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΘΑΣ
Ο Βασίλης Βασιλάκης είναι ένας χαμηλόμισθος υπάλληλος ενός εκδοτικού οίκου. Εντούτοις, οι πεποιθήσεις του είναι ιδιαίτερα συντηρητικές και δείχνει υπερβολικό σεβασμό στην προϊστάμενό του, κα Φαρλάκου Για το λόγο αυτό, έρχεται συχνά σε αντιπαράθεση με το συνάδελφό του Μάνο Αποστόλου ο οποίος έχει εκ διαμέτρου αντίθετες αντιλήψεις. Εξάλλου, ο Βασίλης προσπαθεί να λύσει το οικονομικό του πρόβλημα αγοράζοντας λαχεία, όμως δεν έχει τύχη.
Ο ποιητής Τιμολέων Φανφάρας συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο και χαίρει της εκτίμησης της κας Φαρλάκου και του Βασίλη, όχι όμως και του Μάνου. Έτσι ο Μάνος, ο οποίος αρθρογραφεί σε μια φιλοαριστερή εφημερίδα, καταφέρεται εναντίον του ποιητή με περιφρονητικούς χαρακτηρισμούς. Αυτό έχει ως συνέπεια την απόλυσή του.

Η Ντίνα αδερφή του Βασίλη, μαζί με τη μητέρα τους καταφθάνουν από το χωριό στην Αθήνα μετά από ένα επεισόδιο που είχε η Ντίνα με τον κοινοτάρχη. Με αφορμή αυτό το περιστατικό, ο Βασίλης ανακαλύπτει προς φρίκη του ότι η αδελφή του έχει αναρχική δραστηριότητα. Εξοργίζεται, δε, ακόμα περισσότερο όταν μαθαίνει ότι η Ντίνα έχει συνάψει δεσμό με το Μάνο και σκοπεύει να τον παντρευτεί.
Τελικά, ο Μάνος όχι μόνο γίνεται γαμπρός του Βασίλη, αλλά καταφέρνει να κάμψει τις συντηρητικές του πεποιθήσεις και να τερματίσει τη μανία του με την αγορά λαχείων. Έτσι, ο Βασίλης αποφασίζει να ζητήσει επιτακτικά αύξηση από την προϊστάμενό του, η οποία όμως αρνείται και στη συνέχεια τον απολύει.
Στο μεταξύ, ο Μάνος αγοράζει ένα λαχείο από έναν επίμονο λαχειοπώλη τον οποίο έδιωξε ο Βασίλης, και το λαχείο αυτό κερδίζει ένα μεγάλο ποσό. Αυτή η ειρωνεία της τύχης επιδρά πολύ άσχημα στην ψυχολογία του Βασίλη, που καταλήγει στο φρενοκομείο, νομίζοντας ότι είναι κόκορας ….

Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για να συνδεθείτε

Η Δε γυνή να φοβήται τον άνδρα

Γιώργος Τζαβέλας

Πρωτοπαίχτηκε ως θεατρικό με τους Γιώργο Λογοθετίδη – με το οποίο τερμάτισε τη θεατρική του καριέρα – και την Ίλυα Λιβυκού το 1958 . Το 1965 ο συγγραφέας το μετέφερε στον κινηματογράφο.
Το έργο θίγει, το πρόβλημα της μεταλλασσόμενης Αθήνας, όμως, άμεσα και ξεκάθαρα, παρουσιάζει τα προβλήματα των ανθρωπίνων σχέσεων και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Το ζευγάρι του Γιώργου Τζαβέλλα, είναι ένα ζευγάρι χαρακτηριστικό της εποχής και των νέων ηθών, που ξεπερνάει με αγώνα τις δυσκολίες της συμβίωσης και το πετυχαίνει.
“Η ζέστη, τα λόγια του παπά” έκαναν την Ελενίτσα να υψώσει φωνή έπειτα από δέκα χρόνια συμβίωσης και τον Αντωνάκη να πάρει το “καπελάκι του και να φύγει” την ίδια κιόλας μέρα του γάμου. Το θεατρικό έργο “Η γυνή να φοβήται τον άνδρα” τα έχει όλα. Μια άριστα αποτύπωση της κοινωνίας που δεν συγχωρούσε το “διαφορετικό”, ενός κόσμου που έλεγε καλημέρα σε κάποιον με βάση το… κοινωνικό του στάτους – το οποίο άλλαζε άρδην μόνο και μόνο με έναν γάμο στην εκκλησία – αλλά και μιας θέσης της γυναίκας σε μια ανδροκρατούμενη εποχή.
Αγαπημένη κωμωδία, φτιαγμένη με τα πενιχρά μέσα της εποχής εκείνης αλλά με πολύ μεράκι και ταλέντο, θα ξαναζωντανέψει τις αναμνήσεις μας από τους κωμικούς εκείνους ηθοποιούς που μεγαλώσανε γενιές μέσα από τις ξεκαρδιστικές ατάκες τους και αφήσανε πίσω μια εξαιρετική κοινωνική ανάλυση για τα κακώς κείμενα της εποχής.