Μήνας: Μάρτιος 2020

Αριστοφάνης

 

Η αγωνία του Χρεμύλου για την αποκατάσταση του γιου του τον οδηγεί στο μαντείο όπου η Πυθία του λέει να βγει στο δρόμο και τη λύση θα του τη δώσει αυτός που θα συναντήσει πρώτον. Ακολουθώντας τη συμβουλή του μαντείου,ο Χρεμύλος συναντά ένα γέρο, τυφλό και ρακένδυτο ο οποίος είναι ο Πλούτος. Τον φέρνει στο σπίτι του και μαζί με τον υπηρέτη του, Καρίωνα, προσπαθεί να τον πείσει να γιατρευτεί και να βρει το φως του, για να μπορεί να επιλέγει ο ίδιος τους τίμιους και ευσεβείς. Τελικά τον πείθει και τον πηγαίνει στον Ασκληπιό. Ο Πλούτος βρίσκει το φως του αλλά πηγαίνοντας, πλέον, μόνο στους τίμιους τα πράγματα αντιστρέφονται. Οι φτωχοί που γίνονται πλούσιοι αλλοτριώνονται και γίνονται όπως οι πρώην πλούσιοι, ενώ οι πρώην πλούσιοι «συνέρχονται» και ζητούν ελεημοσύνη. Κατά την εξέλιξη του έργου παρεμβάλλεται και η Φτώχεια που με το δικό της τρόπο προσπαθεί να πείσει για την αναγκαιότητα της ύπαρξης της.

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

΄΄ Καλέ μου κόκκινε κύριε μη με κοροϊδεύεις. Ποια ζεστασιά; Κοίτα τα ποδαράκια μου΄΄
Σε μια φορτισμένη συγκινησιακά αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου Καλαμπάκας μαθητές Δημοτικού και Γυμνασίου μέλη της Θεατρικής ομάδας ΄΄ Επί Σταγών ΄΄ απέδωσαν με καταπληκτικό τρόπο το γνωστό σε όλους παραμύθι. Μέσα σε ένα ξεχωριστό σκηνικό γέμισαν με μηνύματα τους θεατές αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά σε μας τους μεγάλους ότι τον κόσμο αυτό που πεισματικά καταστρέφουμε, τον δανειστήκαμε για λίγο από τα παιδιά μας.
Ένα τζάμι παραθύρου χώριζε δυο διαμετρικά αντίθετους κόσμους. Ένα κόσμο φορτωμένο με Χριστουγεννιάτικες έγνοιες, κι ένα άλλο κόσμο φτωχό παραμελημένο που δυστυχώς δεν μας κάνει πια εντύπωση. Ένα μικρό κοριτσάκι που σε μια άλλη εποχή για να ζεσταθεί χρησιμοποιούσε τα σπίρτα της, έφερνε σημερινές εικόνες μπροστά μας που παιδιά σε όλο τον κόσμο δεν υποφέρουν μόνο από συμφορές στη φύση , αλλά κυρίως από ανθρώπους και εξουσίες.
Σκηνικό των ημερών μας που η γιαγιά με εκφραστικότατο τρόπο μας το μετέδωσε:
΄΄ Γέμισε, παιδιά μου, η Χριστουγεννιάτικη φάτνη. Γέμισε με καλοπέραση, λαμπιόνια, ωραία λόγια, ψεύτικες αγάπες, αδιαφορία. Κι όλοι τους μέσα στου Χριστού τη φάτνη. Χώρεσαν αυτοί και δε χωράει τώρα ο Θεός. Ακούστε! … τα γιορτινά τους όνειρα μια μουσική τα συνοδεύει. Είναι ο πλανόδιος αοιδός που με τις νότες του κεντά τα πάθια των ανθρώπων. Δέστε, το κοριτσάκι μας κούρνιασε στην άκρη αυτής της ψεύτικης φάντης και συνεχίζει να διαλαλεί το εμπόρευμά του .. ΄΄
Σπίρτα, Σπίρτα!!

Σωτήρης Πατατζής

Ο Δον Καμίλο του Σωτήρη Πατατζή είναι μια ελεύθερη θεατροποίηση του μεταπολεμικού ευθυμογραφήματος του Ιταλού συγγραφέα Τζοβανίνο Γκουαρέσκι.
Παραμονές δημοτικών εκλογών σε μια επαρχιακή πόλη της Ιταλίας, ο Δον Καμίλο, ένας απλοϊκός καθολικός κληρικός συντηρητικών απόψεων, πρόσωπο μεγάλης ηθικής εμβέλειας, γίνεται στόχαστρο επιτήδειων πολιτικών.
Ο Δον Καμίλο βρίσκεται αντιμέτωπος με την συνείδησή του, καθόσον η ταυτόχρονη άφιξη του αμφισβητούμενου ηθικής, Δημάρχου της πόλης, Φλουράτου εκπροσώπου της χριστιανοδημοκρατικής παράταξης και του τοπικού ηγέτη του Κουμμουνιστικού Κόμματος, υποψηφίου Δημάρχου Πεπόνε, στο σπίτι του προμηνύει γι’ αυτόν θύελλες.
Η κατάσταση…. “δένει” με την άφιξη του Καρδινάλιου και της φανατικής κομμουνίστριας αδελφής του, Ασπασίας

Φρεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα είναι θεατρικό έργο του Ισπανού συγγραφέα και ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Είναι το τελευταίο έργο που έγραψε ο Λόρκα, το 1936, και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1945. Το έργο επικεντρώνεται στα ζητήματα της καταπίεσης, του συμβιβασμού και του πάθους και την επιρροή των ανδρών στις γυναίκες. Η τυραννία της Μπερνάρντα απέναντι στις κόρες της προμηνύει τη φύση του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο στην Ισπανία, λίγο αφού τελειώσει το έργο του ο Λόρκα.                                                                                                                                                   Μετά το θάνατο του δεύτερου συζύγου της, η Μπερνάρντα Άλμπα γίνεται τυραννική με τις πέντε κόρες της, που σπάνια είχαν οποιαδήποτε επαφή με το άλλο φύλο. Επιβάλλει πένθος 8 χρόνων και τον εγκλεισμό τους μες στο σπίτι, καθώς η ανώτερη τάξη τους δεν τους επιτρέπει να “ανακατεύονται” με τους απλούς χωρικούς. Η Ανγκούστιας, η μεγαλύτερη κόρη της Μπερνάρντα από τον πρώτο της γάμο, κληρονομεί την περιουσία του πατέρα της κι έτσι προσελκύει το ενδιαφέρον ενός μνηστήρα, του Πέπε Ρομάνο. Τον Πέπε όμως ποθούν κι η Αδέλα, η μικρότερη κόρη, που αρνείται να υποταχθεί στη μητέρα της και συνάπτει ερωτική σχέση μαζί του, αλλά κι η Μαρτίριο, που τη ζηλεύει για κάτι που η ίδια δεν μπορεί να αποκτήσει, λόγω του παρουσιαστικού της. Η ζήλια της Μαρτίριο θα οδηγήσει στο τραγικό τέλος της Αδέλα και στη διατήρηση του πένθους στο σπίτι.