Η Δε γυνή να φοβήται τον άνδρα

Γιώργος Τζαβέλας

Πρωτοπαίχτηκε ως θεατρικό με τους Γιώργο Λογοθετίδη – με το οποίο τερμάτισε τη θεατρική του καριέρα – και την Ίλυα Λιβυκού το 1958 . Το 1965 ο συγγραφέας το μετέφερε στον κινηματογράφο.
Το έργο θίγει, το πρόβλημα της μεταλλασσόμενης Αθήνας, όμως, άμεσα και ξεκάθαρα, παρουσιάζει τα προβλήματα των ανθρωπίνων σχέσεων και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Το ζευγάρι του Γιώργου Τζαβέλλα, είναι ένα ζευγάρι χαρακτηριστικό της εποχής και των νέων ηθών, που ξεπερνάει με αγώνα τις δυσκολίες της συμβίωσης και το πετυχαίνει.
“Η ζέστη, τα λόγια του παπά” έκαναν την Ελενίτσα να υψώσει φωνή έπειτα από δέκα χρόνια συμβίωσης και τον Αντωνάκη να πάρει το “καπελάκι του και να φύγει” την ίδια κιόλας μέρα του γάμου. Το θεατρικό έργο “Η γυνή να φοβήται τον άνδρα” τα έχει όλα. Μια άριστα αποτύπωση της κοινωνίας που δεν συγχωρούσε το “διαφορετικό”, ενός κόσμου που έλεγε καλημέρα σε κάποιον με βάση το… κοινωνικό του στάτους – το οποίο άλλαζε άρδην μόνο και μόνο με έναν γάμο στην εκκλησία – αλλά και μιας θέσης της γυναίκας σε μια ανδροκρατούμενη εποχή.
Αγαπημένη κωμωδία, φτιαγμένη με τα πενιχρά μέσα της εποχής εκείνης αλλά με πολύ μεράκι και ταλέντο, θα ξαναζωντανέψει τις αναμνήσεις μας από τους κωμικούς εκείνους ηθοποιούς που μεγαλώσανε γενιές μέσα από τις ξεκαρδιστικές ατάκες τους και αφήσανε πίσω μια εξαιρετική κοινωνική ανάλυση για τα κακώς κείμενα της εποχής.

Η Σκέπη της Θεοτόκου στο Έπος του ΄40

Θεατρικό Εργαστήρι “Επί Σταγών”

Η Ιερά Μητρόπολις Σταγών και Μετεώρων και ο Δήμος Καλαμπάκας τιμούν τον άγνωστο ήρωα που έγραψε το έπος του ΄40 με τη σκέπη της Θεοτόκου.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως είτε με το φωτοστέφανο της νίκης είτε με το ακάνθινο στεφάνι ο Έλληνας στρατιώτης κέρδισε με τη μάχη του, τη μάχη του κόσμου, τη μάχη της Αθανασίας.
Ακόμη αντηχούν οι ιαχές θριάμβου αλλά και οι κραυγές του πόνου και της φρίκης. Παντού πρόχειροι τάφοι, χωρίς σταυρό, με σβησμένο όνομα. Όμως λήθη και δόξα δε συνυπάρχουν. Δεν υπάρχει λήθη για τους χθεσινούς ήρωες.
Σήμερα σε λένε ΟΧΙ
Σε λένε χιονισμένα βουνά της Αλβανίας
Σε λένε Πίνδο
Διοργάνωση: Θεατρικό Εργαστήρι ΄΄ Επί Σταγών ΄΄

Κυρία Μαργαρίτα

Μονόλογος του Ρομπέρτο Ατάϋντε

Πρόκειται για ένα σατιρικό έργο με θέμα την άδικη εξουσία σε όλες τις μορφές της, γι’ αυτό και πιο επίκαιρο παρά ποτέ. Δεν είναι τυχαίο ότι το υποκείμενο άσκησης αυτής της εξουσίας είναι μια δασκάλα, καθώς όλα είναι θέμα παιδείας.
Έργο βαθιά αντιεξουσιαστικό που αντιστρατεύεται τον άδικο λόγο της διεφθαρμένης εξουσίας, αφού θέλει την κυρία Μαργαρίτα να χρησιμοποιεί κάθε αθέμιτο μέσο, προκειμένου να δημιουργήσει φερέφωνα κι ανδράποδα. Απόλυτο εργαλείο υποταγής η γλώσσα που άλλοτε ντύνεται το επίσημο ένδυμά της και άλλοτε κυκλοφορεί στην μαθητική αίθουσα σαν τσούλα. Και μόνιμη επωδός η καταλυτική χρήση του ονόματός της ως συνώνυμο της εξουσίας. Εξάλλου η επανάληψη είναι η μήτηρ και της κακής μαθήσεως.
Η «Κυρία Μαργαρίτα» είναι στην ουσία, ένα συνονθύλευμα αυταρχικών προσωπικοτήτων που όμως σιγά-σιγά ξεχειλώνει, διαλύεται, ξεφεύγει από την πραγματικότητα, τρελαίνεται.

Δάφνες και πικροδάφνες

Δημήτρης Κεχαΐδης – Ελένη Χαβιαρά

Τέσσερις τοπικοί στυλοβάτες υποψηφίων βουλευτών μαζεύονται μια χειμωνιάτικη νύχτα, για να συζητήσουν για τις επερχόμενες εκλογές. Ο καθένας κρατά κρυμμένα μυστικά που θ’ αποκαλύψει την κατάλληλη στιγμή, ώστε να πλήξει τη σιγουριά των άλλων. Σ’ αυτή την εκρηκτική συνάντηση, οι τέσσερις αυτοί ισχυροί άντρες θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, θα ενστερνιστούν κάθε ιδεολογία και θα αξιοποιήσουν κάθε πληροφορία, προκειμένου να πετύχουν τους ιδιοτελείς πολιτικούς στόχους τους. Και βέβαια, μεγάλη πρωταγωνίστρια, μια γυναίκα, που αν και μονίμως απούσα, δρομολογεί τις εξελίξεις
¨Ένα θεατρικό αριστούργημα. Μια σπαρταριστή σάτιρα των πολιτικών ηθών. Μια καυστική σάτιρα της πολιτικής μαγειρικής των κατωτέρων παραγόντων της επαρχίας. Ένα θαυμάσιο έργο.
Ανέβηκε για πρώτη φορά από το ΄΄ Θέατρο Τέχνης ΄΄ τον Οκτώβρη του 1979 σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.

Παπαδιαμάντης Δωδεκαήμερος

Θεατρικό Εργαστήρι “Επί Σταγών”

…Nα πού βρίσκεται η αληθινή μαγεία του Παπαδιαμάντη. Δε ζητά να τεντώσει τα νεύρα μας, να σείσει πύργους και να επικαλεστεί τέρατα. Οι νύχτες του, ελαφρές σαν το γιασεμί, ακόμη κι όταν περιέχουν τρικυμίες, πέφτουν επάνω στην ψυχή μας σαν μεγάλες πεταλούδες που αλλάζουν ολοένα θέση, αφήνοντας μια στιγμή να δούμε στα διάκενα τη χρυσή παραλία όπου θα μπορούσαμε να ‘χαμε περπατήσει χωρίς βάρος, χωρίς αμαρτία. Είναι εκεί που βρίσκεται το μεγάλο μυστικό, αυτό το “θα μπορούσαμε” είναι ο οίακας που δε γίνεται να γυρίσει, μόνο μας αφήνει με το χέρι μετέωρο ανάμεσα πίκρα και γοητεία, προσδοκώμενο και άφταστο. “Σα να ‘χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμο”…
Απόσπασμα από το βιβλίο του Οδυσσέα Ελύτη “Η Μαγεία του Παπαδιαμάντη”
Φίλες και φίλοι μας ,
Όποιος γνωρίσει τον κυρ – Αλέξανδρο και ταξιδέψει με την πένα του στ΄ όμορφο Αιγαιοπελαγίτικο νησί του, μυρωδιές από ελαφρύ γιασεμί, απ΄ αφρισμένη θάλασσα, από γλυκιά Ελλάδα θα τυλίξουν την καρδιά του.
Πως εμείς στο Θεατρικό Εργαστήρι να αντισταθούμε σ΄ αυτή τη μαγεία; Παλιά και νέα πρόσωπα σε μια παρέα που συνεχώς πληθαίνει σμίξαν το μεράκι τους και τον πόθο τους για όμορφα πράγματα και ετοιμάζουν για όλους σας ένα αφιέρωμα στον κορυφαίο λογοτέχνη μας, μαγεμένοι απ΄ το μεγαλείο του.