Το θεριό ο πόλεμος

Το θεριό ο πόλεμος

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΠΙ ΣΤΑΓΩΝ

Θα ΄ρθει, λέω, μια νύχτα που θα ΄ναι πια πολύ γριά η γης. Όλοι τούτοι οι άνθρωποι, πού ΄ναι να σαστίσεις με τη μεγαλοφυΐα τους, όλοι τούτοι που κάθουνται και σκαρφίζουνται τις τορπίλες και τ’ αεροπλάνα και το μελινίτη, θάναι ψιλοκοσκινισμένο χώμα. Κ’ η ανθρωπότητα θάναι πια ένας θρύλος, ένα κακό όνειρο που διάβηκε και πάει. Θα το αναθυμιούνται μόνο πάππου προς πάππου και θα τ’ ανιστορούν στους απογόνους των τ’ αρχαία δέντρα, σαν θα παίρνει να φυσά τ’ αγέρι και θ’ αρχίζουν οι φυλλωσιές να ψιθυρίζουν θυμητικά. Ωστόσο και κείνη τη νύχτα τα μικρά τριζόνια θα βγούνε να τραγουδήσουν όλα μαζί κάτω από τ’ αμέτρητα αστέρια τούτον τον ίδιο σκοπό. Κι ο ουρανός θ’ ανθίσει πάλι όλες τις ασημένιες μαργαρίτες του και θα σκύψει ν’ αφουγκραστεί τα κρουσταλλένια μαντολινάκια. Και παντού θ’ απλώνεται το ίδιο παγωμένο μυστήριο. Τα νέα δάση θα βουίζουν δίχως να πάρουν είδηση πως δεν υπάρχουν πια ποιητές για να ριμάρουν τη βουή τους και στρατιώτες να τα κόψουν παλούκια για συρματοπλέγματα. Κι οι θάλασσες θα δέρνουν τις αδάμαστες αχτές και θα πηδάν ολοένα πάνω στις αντάρτισσες ξέρες, δίχως να πολυσκοτίζουνται για κείνο το ξιπασμένο ζωντόβολο, που μια φορά κι έναν καιρό πίστεψε στ’ αλήθεια πως όλα τα εξαίσια έργα και κινήματα του Θεού γίνονταν για τη ζαχαρένια του. 

Μαντάμ Σουσού

Μαντάμ Σουσού

Δημήτρης Ψαθάς

«Σε µέρες, τόσο χαλεπές κι ανήσυχες, ας ξεχαστούμε για λίγη ώρα, μιλώντας για τις ωραιότερες στιγμές του ανθρώπου, τις πιο κεφάτες, τις στιγμές που ο άνθρωπος γίνεται πιο άνθρωπος, τις στιγμές που ο άνθρωπος γελά…».

Η Μαντάμ Σουσού στο Θεατρικό Εργαστήρι «Επί Σταγών»

Σουλούπι σπαρταριστό. Ύφος επιβλητικό. Μύτη λίγο στριφτή προς τα πάνω. Πόζα. Καπελάκι στην κορφή του κεφαλιού µ’ ένα κόκκινο φτερό που τινάζεται στα ύψη σαν πρόκληση στο σύμπαν. Ψηλή, ξερακιανή. Γυναίκα ή φαινόμενο; Κεφάλι προς τα πίσω. Το πηγούνι της ψηλά, η µύτη της ψηλότερα, το µάτι της στο χάος. Όποιος στέκεται µπροστά της νιώθει τον εαυτό του μέρμηγκα. Το βλέµµα της μόλις καταδέχεται να εγγίσει τα ορατά πράγματα του ταπεινού µας κόσμου κι όταν το κάνει παίρνει τόνους συγκατάβασης… Φτωχιά; Πρέπει να την προσέξεις από πολύ κοντά για να το δεις. Το ύφος της, που βγαίνει από µια ψυχή δυναμική, σκορπάει και διώχνει την εντύπωση της φτώχειας – ένα κορμί τεζαρισμένο διαρκώς μαχητικά κατά της ίδιας της φτώχειας, λες που αγωνίζεται κάθε στιγμή να τη νικήσει και το καταφέρνει θριαμβευτικά.

Ζητείται ψεύτης

Δημήτρης Ψαθάς

Το «Ζητείται ψεύτης» η εμβληματική κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά μεταφέρεται στο Υπαίθριο Δημοτικό θέατρο Καλαμπάκας από το Θεατρικό Εργαστήρι ‘’Επί Σταγών΄΄

Στην κωμωδία του «Ζητείται Ψεύτης» ο Δημήτρης Ψαθάς περιγράφει τα ευτράπελα που εκτυλίσσονται στο πολιτικό γραφείο του βουλευτή εξαιτίας των ψεύτικων υποσχέσεων προς τους κάθε λογής ψηφοφόρους προκειμένου να εξασφαλιστεί η πολυπόθητη ψήφος.

Την κατάσταση αναλαμβάνει ο Θεόδωρος Πάρλας, ή Ψευτοθόδωρος, νεοφερμένος από την επαρχία που με το “ταλέντο” του και τις ψεύτικες υποσχέσεις του, ξεκινάει μια λαμπρή καριέρα ως το δεξί χέρι του Φερέκη.

Το ένα ψέμα φέρνει το άλλο και σύντομα χρειάζονται πολλά περισσότερα ψέματα για να τους ξεμπλέξουν από τις ξεκαρδιστικές καταστάσεις, που αποδεικνύουν ότι το έργο του Δημήτρη Ψαθά παραμένει επίκαιρο και διαχρονικό, 50 χρόνια μετά.

Όμως στην επιτυχημένη καριέρα του ως ιδιαίτερος, ο Ψευτοθόδωρος βρίσκει αντίπαλο…

Ματωμένος γάμος

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Το Θεατρικό Εργαστήρι Επί Σταγών με σεβασμό στον μεγάλο ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα αλλά και στην ξεχωριστή μετάφραση του Νίκου Γκάτσου ανεβάζει το θεατρικό αριστούργημα «Ματωμένος Γάμος». Ο έρωτας αναμετριέται με το θάνατο, σε ένα έργο που αντλεί στοιχεία από την ποίηση της Ανδαλουσίας, αλλά και από χαρακτήρες της καθημερινής  ζωής.

Η Μάνα ζει με τον μονάκριβο γιο της, αφού ο άντρας και το άλλο της παιδί φονεύθηκαν από την οικογένεια των Φελίξ. Ο γιος της, Γαμπρός, ετοιμάζεται να παντρευτεί. Η Νύφη ήταν παλιότερα αρραβωνιασμένη με τον Λεονάρντο -της οικογένειας των Φελίξ- που τώρα ζει παντρεμένος με μια εξαδέλφη της και το παιδί τους. Οι ετοιμασίες ξεκινούν και φτάνει η μέρα του γάμου.

Στον ουρανό απρόσκλητο το φεγγάρι ρίχνει φως στα ανείπωτα. Όλα στο έλεος της αγάπης και του πάθους.

Η Σχολή Χορού της Μαρίας Βασιλοπούλου με τους ισπανικούς χορούς μας μεταφέρει το ξεχωριστό χρώμα της Ανδαλουσίας.

 

Το όνειρο ενός γελοίου

ΦΙΟΝΤΟΡ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ

Το μικρό αυτό διήγημα «Το όνειρο ενός γελοίου» δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι αποτελεί μια συνοπτική ιστορία της ανθρώπινης κοινωνίας από τις απαρχές της μέχρι σήμερα. Μιας κοινωνίας που ξεκίνησε σαν ένας μικρός παράδεισος, χωρίς τάξεις, με κοινοκτημοσύνη στα αγαθά, με δημοκρατία, χωρίς ζήλιες, με ερωτικές σχέσεις χωρίς διαστροφές και χωρίς το σαδισμό και το μαζοχισμό της σύγχρονης κοινωνίας που τότε ήταν άγνωστες έννοιες.

Μια κοινωνία χωρίς ιδιοκτησίες, όπου οι λέξεις δικό μου, δικό σου δεν υπήρχαν ακόμα στο λεξιλόγιο της, η αγάπη στον συνάνθρωπο, στη ζωή, στα δένδρα, στη φύση γενικά ήταν αυτονόητη, που στην πορεία της όμως εκφυλίστηκε αποσυντέθηκε, έγινε ταξική, άρχισαν πόλεμοι, ζήλιες, διαμάχες, διαστροφές, ιδιοκτησίες, θρησκεία που κάθε μια διεκδικούσε την αιώνια αλήθεια της αφήνοντας στη μνήμη των ανθρώπων μια μακρινή θαμπή ανάμνηση ενός χαμένου παράδεισου.

[…] Είμαι ένας άνθρωπος γελοίος. Τώρα με λένε τρελό. Θα ήταν τίτλος τιμής αν γι’αυτούς δεν εξακολουθούσα να είμαι το ίδιο γελοίος. Αλλά δεν δυσανασχετώ πια, όλος ο κόσμος μου είναι αρκετά συμπαθής, ακόμη κι όταν με κοροϊδεύουν και θα έλεγε κανείς, πως τότε ίσα ίσα μου είναι συμπαθής. Θα γελούσα κι εγώ μαζί με αυτούς ευχαρίστως, όχι τόσο για μένα, αλλά για να τους κάνω ευχαρίστηση, αν δεν δοκίμαζα τόση θλίψη κοιτάζοντάς τους. Θλίψη να βλέπω πώς δεν γνωρίζουν την αλήθεια, αυτή την αλήθεια που γνωρίζω εγώ. Τι σκληρό είναι να την γνωρίζεις μόνος εσύ! Αλλά δεν θα καταλάβουν.. όχι, δεν πρόκειται να καταλάβουν..