“Η κωμωδία είναι απλώς ένας αστείος τρόπος να είσαι σοβαρός” Kάθε Τετάρτη ο υπερόπτης Πιέρ, μεγαλοεκδότης στο επάγγελμα, διοργανώνει με τους φίλους του ένα «Δείπνο Ηλιθίων». Σε αυτό το δείπνο ο καθένας καλεί τον πιο ηλίθιο άνθρωπο που έχει συναντήσει μέσα στη βδομάδα και στο τέλος αυτός που έχει φέρει τον πιο χαζό προσκεκλημένο ανακηρύσσεται νικητής. Μια ανατροπή όμως στο δείπνο αυτής της Τετάρτης θα αλλάξει όλα τα δεδομένα. Ο Πιέρ παθαίνει ξαφνικά λουμπάγκο και έτσι δεν καταφέρνει να ειδοποιήσει τον “ηλίθιο” Φρανσουά για την ακύρωση του δείπνου. Ο αγαθός Φρανσουά, υπάλληλος της τοπικής εφορίας και κατασκευαστής μικρογραφιών μεγάλων έργων με σπίρτα, καταφθάνει στο σπίτι του Πιέρ. Κι από δω αρχίζουν οι ανατροπές! Ο Φρανσουά, με την αφελή κι αθώα λογική του, προκαλεί μία σειρά από «συμφορές», και μέσα σε λίγη ώρα, αποδομεί άθελά του τον «πολύ» Πιερ Μπροσάν, που τον αναγκάζει στο τέλος να αναρωτηθεί… Ποιός είναι ο ηλίθιος τελικά; Το μέτρο και ο σεβασμός με τον οποίο αντιμετωπίστηκε το συγκεκριμένο έργο από τους ανθρώπους του Θεατρικού Εργαστηρίου «Επί Σταγών» αποτελούν τη συνταγή για μια όμορφη θεατρική βραδιά.
Πατήστε επάνω στο εικονίδιο για να δείτε ένα μικρό απόσπασμα του έργου
Είναι βέβαιο πως ζούμε σε μια δύσκολη και ανήσυχη εποχή. Παλιές αξίες έχουν φθαρεί και έχουν χαθεί, προτού προλάβουν να αντικατασταθούν από καινούργιες. Εμείς οι άνθρωποι του Επί Σταγών αμετανόητα ερασιτέχνες συνεχίζουμε να υπηρετούμε με σεβασμό αυτό που επιλέξαμε ως ευχάριστη ενασχόληση. Η υπόθεση, αποτελεί παραλλαγή του μύθου του Φάουστ. Δύο αρκετά πλούσιοι και ηλικιωμένοι φίλοι, πολλά χρόνια γείτονες, περνούν την ώρα τους συζητώντας τα της ηλικίας και της υγείας τους. Ταυτόχρονα, νοστιμεύονται μια φτωχή νέα, την όμορφη Ρίτα, που έχει έρθει να περάσει το Πάσχα με τους δικούς της. Ο Αγησίλαος, αναλογιζόμενος την ανέχειά της, σκέφτεται παρά την ηλικία του να της κάνει πρόταση γάμου αλλά ο Ανδρέας, παρ’ όλο που κι αυτός κάνει ανάλογες σκέψεις, δεν τολμά να το ομολογήσει. Σ’ ένα ενύπνιο εμφανίζεται – όπως στον Φάουστ – ο διάβολος και του προτείνει να ανταλλάξει την ψυχή του με τη νιότη. Ο Ανδρέας δέχεται μεν, αλλά γρήγορα συνειδητοποιεί ότι τα νιάτα δεν αρκούν από μόνα τους για να κάνουν κάποιον ευτυχισμένο. Μια μουσικοθεατρική παράσταση που διεκδικεί μια θέση στις προσδοκίες σας
Το Θεατρικό Εργαστήρι «Επί Σταγών» στέκεται με θαυμασμό μπροστά στο ξεχωριστό θεατρικό έργο της Αγκάθα Κρίστι « Η Ποντικοπαγίδα» και το ανεβάζει με απόλυτο σεβασμό το μακροβιότερο έργο στην ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου, καθώς παίζεται συνεχώς στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου από τις 25 Νοεμβρίου 1952 έως σήμερα. Οκτώ άνθρωποι -πέντε άνδρες και τρεις γυναίκες- συγκεντρώνονται σε μια εξοχική πανσιόν, στο «Monskwell Manor», που το διευθύνει ένα νεαρό ζευγάρι, η Μόλυ και ο Τζάιλς Ράλστον. Λίγες μέρες ψυχικής ηρεμίας και ξεγνοιασιάς τους περιμένουν… Τουλάχιστον, έτσι πιστεύουν όλοι. Γρήγορα, όμως, θα διαπιστώσουν πως ανάμεσά τους έχει παρεισφρήσει κι ένας στυγερός δολοφόνος, που έχει ήδη σκοτώσει κάποιον στο Λονδίνο. Η κυρία Λάιον ήταν το πρώτο του θύμα. Και τώρα, αυτή κιόλας τη στιγμή, ο άνθρωπος αυτός, αργά και μεθοδικά, προετοιμάζει ένα δεύτερο… Ίσως και έναν τρίτο φόνο, με την απαράμιλλη ικανότητα του ανθρώπου που η ξεχωριστή ευφυΐα του κατευθύνεται από μια νοσηρή τάση εκδίκησης. Το χιόνι, που πέφτει ακατάπαυστα ολόγυρα απ’ την πανσιόν, δημιουργεί γύρω απ’ τα εγκλωβισμένα πρόσωπα έναν αδιαπέραστο κλοιό, που ευνοεί θαυμάσια τα σκοτεινά του σχέδια. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. 0 αστυνόμος Τρότερ θα δοκιμάσει ένα σωρό έξυπνα τεχνάσματα προκειμένου να παγιδεύσει τον δολοφόνο, μα ο σατανικός αυτός άνθρωπος ξέρει να ξεγλιστρά… Το μακάβριο μοτίβο, τα «Τρία τυφλά ποντικάκια», θα συνοδεύει αδιάκοπα, σαν εφιαλτική υπόκρουση, το σκηνικό του τρόμου! Πού θα σταματήσει το κακό και ποιο είναι το χέρι που σκορπίζει τον θάνατο; Ποιο απ’ όλα τα πρόσωπα δεν είναι αυτό που διατείνεται, αλλά η σκοτεινή αφετηρία του κακού;
Πατήστε πάνω στο εικονίδιο για να δείτε ένα μικρό απόσπασμα από το έργο
« Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» Μια εκπληκτική κωμωδία του μεγάλου Ιταλού Νομπελίστα συγγραφέα-ηθοποιού Ντάριο Φο, μια ανελέητη σάτιρα κατά της εξουσίας με το γνωστό τρελό χιούμορ του Φο, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο! Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού, βασίζεται στα αληθινά περιστατικά γύρω από το μυστηριώδη θάνατο του Giuseppe Pinelli, ενός ιταλού αναρχικού, που κατηγορήθηκε για την τοποθέτηση βόμβας στην αγροτική τράπεζα. Ο θάνατος του Pinelli προκλήθηκε, σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές, έπειτα από πτώση από το παράθυρο του αστυνομικού τμήματος. Πρόκειται για μια αμφιλεγόμενη υπόθεση που ταλάνισε την ιταλική κοινή γνώμη. Ένας τρελός για δέσιμο, ειδικός στις μεταμφιέσεις, διεισδύει στα γραφεία της κεντρικής Ασφάλειας, μεταμφιεσμένος σε ανώτατο ανακριτή του Υπουργείου Δικαιοσύνης, για να διαλευκάνει την υπόθεση της «αυτοκτονίας» ενός αναρχικού που έπεσε από τον 4ο όροφο της Ασφάλειας κατά τη διάρκεια της ανάκρισης. Κι από δω αρχίζει το.. γέλιο! Τρομοκρατημένοι οι μπάτσοι γίνονται έρμαια στην εξυπνάδα και στη φαντασία του τρελού, πέφτουν σε όλες τις παγίδες που τους στήνει, οι αντιφάσεις και τα ψέματα πάνε σύννεφο και από άγριοι και βλοσυροί, μεταμορφώνονται σιγά-σιγά σε κάτι αξιοθρήνητα ανθρωπάκια, που δέρνονται μεταξύ τους, είναι έτοιμοι να πηδήξουν κι αυτοί απ’ το παράθυρο, τραγουδάνε, εκλιπαρούν τον τρελό για έλεος και… η κατηφόρα δεν έχει τέλος! Μέσα σε δύο ώρες η κεντρική Ασφάλεια γίνεται μπάχαλο! Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού. Κανείς δεν είναι έτοιμος για αυτό που τον περιμένει…
Ο πιο μεγάλος κίνδυνος είναι να χαρακτηριστεί η κωμωδία τούτη πολιτική, γραμμένη με ορισμένο στόχο για να εξυπηρετήσει ας πούμε, ή να επικρίνει κάποια ιδεολογία. Δεν έχει κανένα τέτοιο σκοπό η κωμωδία. Ο συγγραφέας θέλησε να πάει πέρα από τις ιδεολογίες, να ψάξει πίσω από αυτές, τους ίδιους τους ανθρώπους, να γράψει μια κωμωδία της ζωής, ανθρώπινη, με όλο το δραματικό υπόστρωμά της. Δεν ξέρω αν το πέτυχα εντελώς, ή λίγο ή καθόλου. Εκείνο, όμως, που ξέρω σίγουρα είναι ότι εξάντλησα όλες τις δυνάμεις γύρω από ένα θέμα που μ΄ απασχολούσε από χρόνια και χρειάστηκε δουλειά απείρως περισσότερη απ΄ όση χρειάστηκαν άλλα έργα μου μέχρι τώρα. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΘΑΣ Ο Βασίλης Βασιλάκης είναι ένας χαμηλόμισθος υπάλληλος ενός εκδοτικού οίκου. Εντούτοις, οι πεποιθήσεις του είναι ιδιαίτερα συντηρητικές και δείχνει υπερβολικό σεβασμό στην προϊστάμενό του, κα Φαρλάκου Για το λόγο αυτό, έρχεται συχνά σε αντιπαράθεση με το συνάδελφό του Μάνο Αποστόλου ο οποίος έχει εκ διαμέτρου αντίθετες αντιλήψεις. Εξάλλου, ο Βασίλης προσπαθεί να λύσει το οικονομικό του πρόβλημα αγοράζοντας λαχεία, όμως δεν έχει τύχη. Ο ποιητής Τιμολέων Φανφάρας συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο και χαίρει της εκτίμησης της κας Φαρλάκου και του Βασίλη, όχι όμως και του Μάνου. Έτσι ο Μάνος, ο οποίος αρθρογραφεί σε μια φιλοαριστερή εφημερίδα, καταφέρεται εναντίον του ποιητή με περιφρονητικούς χαρακτηρισμούς. Αυτό έχει ως συνέπεια την απόλυσή του.
Η Ντίνα αδερφή του Βασίλη, μαζί με τη μητέρα τους καταφθάνουν από το χωριό στην Αθήνα μετά από ένα επεισόδιο που είχε η Ντίνα με τον κοινοτάρχη. Με αφορμή αυτό το περιστατικό, ο Βασίλης ανακαλύπτει προς φρίκη του ότι η αδελφή του έχει αναρχική δραστηριότητα. Εξοργίζεται, δε, ακόμα περισσότερο όταν μαθαίνει ότι η Ντίνα έχει συνάψει δεσμό με το Μάνο και σκοπεύει να τον παντρευτεί. Τελικά, ο Μάνος όχι μόνο γίνεται γαμπρός του Βασίλη, αλλά καταφέρνει να κάμψει τις συντηρητικές του πεποιθήσεις και να τερματίσει τη μανία του με την αγορά λαχείων. Έτσι, ο Βασίλης αποφασίζει να ζητήσει επιτακτικά αύξηση από την προϊστάμενό του, η οποία όμως αρνείται και στη συνέχεια τον απολύει. Στο μεταξύ, ο Μάνος αγοράζει ένα λαχείο από έναν επίμονο λαχειοπώλη τον οποίο έδιωξε ο Βασίλης, και το λαχείο αυτό κερδίζει ένα μεγάλο ποσό. Αυτή η ειρωνεία της τύχης επιδρά πολύ άσχημα στην ψυχολογία του Βασίλη, που καταλήγει στο φρενοκομείο, νομίζοντας ότι είναι κόκορας ….
